Author Archives: Sugeeth Krishnamoorthy

About Sugeeth Krishnamoorthy

Former Video Engineer, Independent Tamil Cinema Researcher, Farmer and a Evernote Community Leader.

TR Continues to be Online ..

For the last month, the tiff between The Tamilnadu Film Producer’s Council and the Digital Signal Providers ( QUBE, UFO, PXD etc) seems to have hit a bottleneck, regarding the issue of ‘Virtual Service Fees’. No new films have released for quite a while, and theatre operators over the state are running re-runs of old films. In such a scenario, there has been some news on the Piracy front.

In the last 24 hours, news sources claim that police seem to have arrested a few operators who allegedly ran the infamous website. The sad part is that, the media which goes gung-ho over this news will not even bother to follow up, what happened to the people arrested today, in the days to come. Even last year, a similar such arrest was made, but there are hardly any reports that have followed up on what happened to the person who was arrested. So, we will never know for sure, if the person involved in that case was ‘innocent’, ‘accused’ or was a case of mistaken identity.


                                           Tamilrockers continues to be up & running.

But what matters is this. The site ‘Tamil Rockers’ still continues to be up and running. It has been domain hopping for over a year, and continues to do so. ‘Blocking of URL domains’ is hardly seems to be an effective solution even for an hour, as the site keeps coming back again and again. The arrests may give some publicity and ‘news-focus’ for a couple of days, before the issue dies down again.

The real danger that the film industry faces is no longer the actual issue of debating whether the act of indulging in piracy is right or not, but rather, that if such events keep happening, that they no longer turn eye-balls or not. I would be surprised, if even popular film magazines which have been around, will provide major focus to this raid, in the coming week.



Benefits of using Primary Sources for Research..

  1. Primary sources help us reverify information which has been published in secondary sources.
  2. Primary sources help us correct any errors which have been published in secondary sources, and which ironically have been reproduced several times to a point where subsequent secondary and tertiary sources keep publishing the error as a fact. For eg several sources attribute the film Prem Sagar to have been directed by K. SUBHRAMANYAM, where as the film was actually directed by Pandit Narottam Vyas. K. Subhramanyam’s flagship production company MUAC distributed the film.
  3. Primary sources help us find new information, that may not necessarily have interested those authors who have used them in the past. (eg Sailen Bose is today well recognized as a well known cinematographer. But primary records also show that he had a film processing lab which was contractually attached to the Motion Picture Studios).
  4. Primary sources provide dates which give us a more accurate perception of chronological events in a time line. Secondary sources typically do not mention dates, or provide a very vague timeline. Some of these dates also tend to be incorrect. For eg. Several sources cite the date of the fire accident at the motion picture studios to be 21 Dec 1940, but the actual date of the event was Dec 11, 1938.

Corrections made by Sugeeth Krishnamoorthy over email to yet-to-be published article for Kungumam !!!

See the original published Review, here.

The Missing film reels of Tamil cinema - D.Ranjith - Kungumam - 9-2-2018 - 03-Feb-2018 - 9-31 AM - p1

Following the screening of ‘THE MISSING FILM REELS OF THAMIZH CINEMA 1916 – 2016’ at the Madurai International Film Festival last month, a DVD of the film was forwarded to a reporter friend by name – Ranjith, who works in Kungumam magazine, through a common friend – Dr.Mohd. Shafi.

Ranjith saw the film and was interested in writing an article based on the film. Following this, Ranjith and myself had several interactions/discussions over phone, following which Ranjith sent me a draft ( seen below) to check for any factual errors. [ I was not in any way involved with the actual writing/ publishing process. ]

I had made these changes ( Red) and sent it back over email. However, following this reply, some personal committments took over, and I was not able to follow up with things, and i never got to see a final copy of the draft. The final copy was eventually published and is now available in Kungumam magazine.Thank you very much to Writer Ranjith and to Kungumam Magazine for their effort.

  1. However, I find some factual errors in the article, which have been mis-attributed to me. Understandably, this may have happened due to a harmless mis-understanding by the reporter.- e.g. Raja Marthanda Varma was made in 1931 and not 1933 : Kaccha Devayani was made at Vel Studios by K.Subrahmanyam (Produced by Madras United Artists Corporation), not made by Vel Studios itself.
  2. There are also a lot of contextually missing content, which may have been left out to due to practical and editorial issues. – The S.O.P.A article etc.
  3. Confusion between N.F.A.I && N.F.D.C / Public Domain Material && Material in Copyright – Both the N.F.A.I and the N.F.D.C are government institutions with totally different functions. The function of the N.F.AI is to preserve film & aligned material, and to make ‘access’ available to the public, while the N.F.D.C has functions of producing and distributing films. During a phone conversation, I told the author of this article that Films whose copyright has expired like Pavalakkodi/Sati Sulochana (1934) in N.F.A.I’s custody must immediately be released in Digital form. However, while we would ideally want the same to happen for films like Yarukaga Azhuthan(1967) /Unnai Pol Oruvan(1964)  which are in N.F.A.I’s custody , N.F.A.I does not have the rights to do so, because these films are still in copyright and N.F.A.I does not have rights to release them. Analogically speaking N.F.D.C has the rights to release a film like Sooravalli (1981/Nimai Ghosh/N.F.D.C) because it has the rights.

I have added the original email reply below, hoping that to a large extent, it might alleviate some of the errors, that have occured during this article’s publication.

Corrections made by Sugeeth Krishnamoorthy over email to yet-to-be published article (for Kumudam Magazine) / Author : Ranjith.

காணால்போன ( Kaanamal)தமிழ் திரைப்படங்கள்….

நாம் தொலைத்த தமிழ் திரைப்படங்கள்
தேடலில் ஒரு ஆவணப்படம்

ஹாலிவுட் படங்கள் மற்றும் மேல்நாட்டுப் படங்கள் உலகம் முழுவதும் பேசப்படுகிறது. இதனால்தான் அவற்றை உலகப்படங்கள் என சொல்கிறோம். இருந்தாலும் அவற்றுக்கு மண் மனம் இருக்காது.(?) ஆனால் தமிழ் போன்ற உள்ளூர் படங்கள் அந்தச் சமூகத்தின் காலக் கண்ணாடியாககருத்துப் பெட்டகமாக…. மாற்றத்தைக் கொண்டுவரும் ஒரு நெம்புகோலாகமக்களின் உளவியலை பிரதிபலிக்கும் மாயக் கம்பளமாக இருக்கும். அப்படிப்பட்ட ஒரு கலாச்சார பொக்கிஷமான தமிழ் படங்களில் பல மண்ணோடு மண்ணாக மறைந்துவிட்டன என பதிவு செய்கிறது THE மிஸ்ஸிங் FILM ரீல்ஸ் ஆஃப் தமிழ் சினிமா…. தொலைந்துபோன தமிழ் திரைப்படங்கள் எனும் ஆவணப்படம். மதுரை கம்பம் வட்டாரத்தைச் சேர்ந்த .டி இளைஞரான சுகீத் KRISHNAMOORTHYஎடுத்திருக்கும் இந்த ஆவணப்படம் பல பழைய படங்களைப் பட்டியலிட்டாலும் நம்மிடையே பேசும்போது அண்மையக்கால படங்களில் சிலவும் வருங்காலத்தில் ஒழியும் (Azhiyum)நிலைக்கு வரலாம் என எச்சரிக்கை விடுக்கிறார். படத்துக்கான தூண்டுகோல்மறைந்துபோன படங்கள்…. வருங்காலத்தில் செய்யவேண்டியது என்ன போன்ற அடிப்படையான கேள்விகளுடன், இயக்குனர் மகேந்திரன், சினிமா விமர்சகர் தியோடர் பாஸ்கரன், சினிமா பெட்டகம் ஃபில்ம் நீயூஸ் ஆனந்தன் மற்றும் புனேவில் இருக்கும் திரைப்பட ஆவணகாப்பகத்தின் இயக்குனர்களின் பேட்டிகளுடன் MATRUM PALAR/SILAR உருவாகியிருக்கும் படத்தின் சுருக்கமான கருத்தக்களை சுகீத்திடம் கேட்டோம்….
சொந்த ஊர் மதுரை CUMBUM என்றாலும் பெங்களூரில்தான் ஆரம்ப பள்ளிப் படிப்பை முடித்தேன். பிறகு கல்லூரி படிப்பை சென்னையில் படித்தேன். அந்தக் காலத்தில் சினிமா மேல் பெரிய ஆர்வம் என ஒன்றும் இல்லை. காரணம் தங்கும் விடுதிகளில் இருந்து படித்ததால் திரைப்படங்களைப் பார்பதோ அல்லது அவற்றில் மேல் ஒரு ஈர்ப்போ அப்போது ஏற்படவில்லை. இப்போதும் திரைப்படங்கள் மேல் அவ்வளவு வெறி ஒன்றும் ஏற்படவில்லை.

ஒரு ஆர்வம், ஒரு ஆய்வு, ஒரு புதுமைத்தான் என்னை தமிழ் திரைப்படம் நோக்கி செலுத்தியது. It could have been anything, it just happened to be cinema, that is all. Even today, my interests encompass a whole lot of things, of which cinema is only a part.

கல்லூரி முடித்து ஐ.டி துறையில் சென்னை, பெங்களூர் போன்ற இடங்களில் டிஜிட்டல் துறைகளில் வேலை செய்தபோது 2005 ஆண்டுகளில் டிவிடி யின் காலமாக இருந்தது. அப்போது ஒரு வலைத்தளத்தில் காணாமல்போன (Best Thamizh films, which should be seen) தமிழ் சினிமாக்கள் எனும் ஒரு கட்டுரையை யதேட்சையாகப் பார்த்தேன். அதில் கொடுக்கப்பட்ட லிஸ்டை வைத்துக்கொண்டு ( I wished to see them, but most of them were unavailable at that time.) இந்த சினிமாக்களை இனிமேல் பார்க்கமுடியாதா என்று ஒரு கேள்வி வந்தது. அந்தநேரத்தில் தமிழ் சினிமாக்களின் பழைய படங்கள் பாண்டிச்சேரியில் சில இடங்களில் விற்கப்படுவதாக கேள்விப்பட்டேன். ஆகவே லிஸ்டில் உள்ள படங்கள் அங்கே கிடைக்கிறதா என்று ஒரு விளையாட்டான, மேம்போக்கான ஆர்வத்தில்தேடிப்பார்க்கும் ஒரு ஆவலில் பாண்டிச்சேரிக்கு கிளம்பினேன். அப்போதுதான் அந்த லிஸ்டில் காணாமல்போன (kidaikaatha) படங்கள் லிஸ்டில் இருந்த பசி, தண்ணீர் தண்ணீர், போன்ற படங்களை அங்கே பார்க்கக் கிடைத்தது. பிறகு வேலைத் தொடர்பாக காலம் ஓடியபோது.

In January 2012, I read an article written by S.Aishwarya, which was published in the Hindu. This article titled ‘Irretrievable loss: Early Tamil film reels disappearing fast‘. can still be seen online. There was another article which was published around the same time in Kumudham magazine mentioning the sad state of 300 films which have been completed but are currently rotting, because they could not be released in theatres.

The third important thing was that, at that time, the Anti-S.O.P.A ( Stop Online Piracy Act) revolution was going on. It was not a major event here in India, but in Europe and America, thousands of people were taking to the streets to protest the implementation of such an act.

These three factors created some sort of a spark in me. I believed that an integrated solution, along with certain other additives could be formed to address all these three different issues – ‘Film Preservation && Restoration’, ‘A medium for Film release’ and a problem to ‘eliminate Piracy and create a monetization medium’ in a totally decentralized manner. I discussed this seed idea with my friend Ashwin, and we registered the website URL ‘’. Over a period of time, much of the ecosystem has changed and the original idea has faded into oblivion, as it isn’t practially workable due to various issues, But one of the outcomes of that seed thought over the years was this documentary film.

பிறகு 2012களில் மீண்டும் அந்த லிஸ்ட் மட்டும் அல்லசில இணையத்தளங்களில் சொல்லப்பட்ட காணாமல்போன சினிமாக்கள் பற்றிய வேறு லிஸ்ட்கள் கண்ணில் பட்டது.

பழைய லிஸ்டுடன் புதியதையும் வைத்துக்கொண்டு கொஞ்சம் தீவிரமாக படங்களை தேட ஆரம்பித்தேன் எனச் சொல்ல பழையை, நடுப்பகுதி, மாடர்ன் சினிமாக்களில் சில அவ்வப்போது கிடைப்பதும், சில காலத்துக்கு கிடைக்காமல் போவதும், சில படங்கள் தரம் குறைவதும், சில படங்கள் முழுவதுமாக மறைந்துபோவதுமாக இருப்பதால் தொலைந்துபோன தமிழ் சினிமா என எதைச் சொல்வது என அடிப்படையான கேள்வியைக் கேட்டோம்…

திரைப்படம் என்பது மற்ற பொருட்களைப்போலவே சந்தையில் விலைக்கோ அல்லது ஒரு இலவசமாகவோ அல்லது சிறு சன்மானத்துக்கோ பார்க்கக்கூடியதாக இருக்கவேண்டும். இந்த அடிப்படையில் பாரத்தால் தொலைந்துபோன தமிழ் சினிமாவை பலவகையாக பிரிக்கலாம். அதில் முதன்மையானது அந்த படத்தில் ஒரு தடயம்கூட இல்லாமல் முழுவதுமாக அழிந்துபோவதைக் குறிப்பிடலாம். இதுதான் ஒரு பொருள் மறைந்துபோவதற்கான மோசமான நிலை. இரண்டாவது சில தயாரிப்பாளர்கள், தனிநபர்கள் சில அமைப்புகளிடம், சில வியாபார நிறுவனங்களிடம் தெரிந்தோ அல்லது தெரியாமலோ இருந்தாலும் அது மக்கள் கையில் போய் சேராமல் இருப்பது, மூன்றாவது வகை சிலரிடம் இருந்தாலும் அது தரமான ஒரு பொருளாக மக்கள் கையில் கிடைக்காமல் இருப்பது என சொல்லும் சுகீத் முதல்வகைப் பற்றி ஆவணப்படத்தைப் போலவே இங்கேயும் பேசினார்….
தமிழ் திரைப்படத்தின் வரலாறு 1916 லிருந்து ஆரம்பிக்கிறது. இது மெளனப்படக் காலக்கட்டம். முதல் திரைப்படம் கீசகவதம். இது நம்மிடம் இல்லை. மெளனப்படக் காலக்கட்டம் சுமார் 1930 (1934, even after Talkies started, Silent cinemas lasted for 3-4 years before exiting.) வரை நீள்கிறது. ஆனால் இந்தக் காலக்கட்டத்தில் வந்த பல திரைப்படங்களில் ஒரு தமிழ் திரைப்படம்கூட நம்மிடம் இல்லை.

ஆனால் நாகர்கோவிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ராஜா மார்த்தாண்ட வர்மா (1931) என்ற படம் இருக்கிறது. ஆனால் நாகர்கோவில் அந்தக் காலக்கட்டத்தில் கேரளாவின் திருவாங்கூர் சமாஸ்தானத்தில் இருந்தது. அத்தோடு இந்த திரைப்படத்தில் மலையாளத்தில்தான் சப்டைட்டில் வரும். ஆகவே இதை தமிழ் படத்துக்குள் கொண்டுவரமுடியாது. அதேபோல THE கேட்டிகிஸ்ட் ஆஃப் கீழ் ஆரணி என்ற ஒரு கதையில்லாத (Propaganda)படமும் கிடைக்கிறது. இது கிறிஸ்தவ மதம் அந்தக் காலத்தில் வேலூருக்கு பக்கத்தில் உள்ள ஆரணிப் பகுதிகளில் எப்படி எதிர்கொள்ளப்பட்டது என்பதைப் பேசியது. ( Importantly, this film is the only film that period that shows cultural practices of Thamizhnadu of its time, like Agriculture, Rural Gossip and The Common pond used for Drinking and Bathing the Cows. The film also features a scene which shows excellent video photogaphy of the iconic Gingee Fort.)

இது இன்று யூட்யூபில் ( இருக்கிறது.

அண்மையில் இந்தக் காலத்தில் வந்த வில்வமங்கள் (Bilwamangal 1919/ But Not a Thamizh film) என்ற திரைப்படத்தை புனே காப்பகம் வாங்கியிருப்பதால் வருங்காலத்தில் பார்க்ககூடிய படமாக இருக்கலாம். இது பிற்பாடு எடுக்கப்பட்ட சிந்தாமணி படத்தின் கதையாக இருப்பது முக்கியமானது என்று சொல்லும் அவர் டாக்கி காலக்கட்டம்….அதாவது தமிழ் திரைப்படம் பேசும் படமாக மாறி முதல் பேசும் படமாக 1931ல் எடுக்கப்பட்ட காளிதாஸ் எனும் முதல் திரைப்படத்தின் நிலை மற்றும் அந்தக் காலக்கட்டத்தில் வந்து இன்று முழுவதுமாக மறைந்துபோன படங்கள் பற்றியும் கூறினார்.…

ஆண்டில் வெளிவந்த முதல் பேசும் படமான காளிதாஸ் முதல் பல பேசும் திரைப்படங்கள் வந்த 1940 வரை ஒரு காலக்கட்டமாக பேசலாம். காரணம் இது பேசும் படத்தின் ஆரம்பக் கட்டம். இந்தக் காலத்தில் கிட்டத்தட்ட 249 படங்கள் வெளியானதாக குறிப்பு உள்ளது. ஆனால் இதில் பத்து சொச்சம் படங்களைத்தான் நம்மால் முழுவதுமாக பாதுகாக்கமுடிகிறது. அந்தப் படங்கள்…. பவளக்கொடி, சதிசுலோச்சனா, பட்டினத்தார், அம்பிகாபதி, சிந்தாமணி, டூப்பான் க்வீன், சக்குபாய், திருநீலகண்டர், புத்திமான் பலவான் (Aavaan), மகாத்மா காந்தி (Mahatma Gandhi – A.K.Chettiar Documentary Film), பூலோக ரம்பை, சகுந்தலை. இதில் பவளக்கொடி சதிசுலோச்சனா, தியாகபூமி திரைப்படங்கள் புனேவில் இருக்கிறது. ஆனாலும் இது மக்கள் கையில் கிடைக்கூடியவகையில் வெளியிடப்படவில்லை. சில தனிநபர்கள் கையிலும் இருப்பதாக கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆகவே இதையும் காணாமல்போன படங்களில் ஒருவகையாகத்தான் சொல்லவேண்டும். புனேவில் இருக்கும் படங்களைப் பார்க்கவேண்டும் என்றால் ஒருவர் எக்கச்சக்கமான பணம் செலவழித்து, பூனேவுக்கு பயணம் செய்து ஹோட்டல் எடுத்து தங்கித்தான் படம் பார்க்கவேண்டும். அதுவும் ஒருதடவை இந்தப் படத்தை அங்கு பார்ப்பதற்கு ரூபாய் 2500 கட்டணம் (Approximately) வசூலிக்கிறார்கள். இதை ஒரு சாதாரண சினிமா ரசிகன் செய்யமுடியுமா.

பவளக்கொடி ஒரு நாடகாமாக மேடையேற்றப்பட்டது. நாடகத்திலும், திரைப்படத்திலும் நடித்தவர் தியாகராஜ பாகவதர். பாகவருக்கு முதல் படம். தமிழில் பேசிய முதல் திரைப்படம். (Along with Sati Sulochana, Pavalakkodi is the oldest ‘known’ surviving Talkie film today.)

அண்மையில் 44ல் எடுக்கப்பட்டு ரகுபதி பிரகாஷ் (Raghupathi Venkiah’s son && Silent film pioneer) என்பவரால் இயக்கிய உத்தமி படமும் கிடைகூடியதாக இருப்பது மகிழ்சியான செய்தி. இந்தக் காலக்கட்டத்தில் காணமால்போன முக்கியப் படங்களாக பல படங்களைச் சொல்லலாம். உதாரணத்துக்கு பாலயோகினி, மேனகா, டம்பாச்சாரி, சேவாசதனம், வள்ளித்திருமணம், Original Lotus சாரங்கதாரா, நவீன சாரங்கதாரா, கச்ச தேவயானி, ராஜமுக்தி, அனந்தசயனம், தாஸி அபரஞ்சி, Manohara(1936), போன்ற படங்களைச் சொல்லமாம். (கச்ச தேவயானி, ராஜமுக்தி, அனந்தசயனம், தாஸி அபரஞ்சி all 1940+ films)

1931 முதல் 40 வரை தமிழ் சினிமா கொஞ்சம் கட்டுப்பெட்டித் தனத்தோடுதான் இருந்தது. ஆனால் 40களுக்கு பின் தமிழ் சினிமாவின் முகவே மாறியது. காரணம் பெரிய ஸ்டூடியோக்கள் திரைப்படத்தில் இயங்க முன்வந்தது. உதாரணமாக ஏ.வி.எம், ஜெமினி ஸ்டூடியோ, மாடர்ன் சினிமா போன்றவற்றைச் சொல்லலாம். இந்த ஸ்டூடியோக்கள் முன்பிருந்ததைவிட ஒரு படத்தின் கதை, திரைக்கதை, காஸ்ட்யூம், பாட்டு, நடனத்தில் மிகப் பெரிய மாற்றங்களைச் செய்தது.

இந்த அடிப்படையில் 1941ல் வந்த கச்சதேவயானி முதல் மாற்றத்தைக்கொண்டு வந்தது. இதில் அறிமுகமாகிய டி.ஆர் ராஜகுமாரி அன்று கனவுக்கன்னி என்று புகழப்பட்டவர். ( Kaccha Devayani was made in Vel Studios by K.Subrahmanyam, Doesn’t come in context with previous paragraph.)

அதேபோல ஜெமின் ஸ்டூடியோவின் தாஸி அபரஞ்சியும் முக்கியமான படம் எனச் சொல்லும் சுகீத் 1939ல் இரண்டாம் உலகப் போர்க தொடங்கிய காலத்தில் தமிழ் சினிமாவுக்கு பெரிதளவு வீழ்ச்சி ஏற்பட்டதையும் அதையொட்டி வெளியாகிய போர் படங்களைப் பற்றியும் பேசினார்
போரால் கச்சா பிலிம்கள் கிடைப்பதில் சிக்கல் ஏற்படுகிறது. இந்தியாவை ஆண்ட பிரித்தானியர்களின் போர் எதிர்ப்பை பிரச்சாரம் செய்தால் படம் பிடிப்பதற்கான ரீல் கிடைக்கும் எனும் ஒரு இடஒதுக்கீடு முறையால் இந்திய சினிமாவே படுத்துவிடுகிறது. இருந்தாலும் சில தயாரிப்பு நிறுவனங்கள். சில இயக்குனர்கள் பிரிட்டனை ஆதரிப்பதுபோல கதை செய்தாலும் ராஜா ராணி கதை முறையால் இந்திய தேசியத்தையும் மறைமுகமாக தூண்டும் படங்களையும் இந்தக் காலத்தில் எடுத்தனர். இந்தக் காலத்தில் தமிழில் வந்த முக்கிய படங்களாக கண்ணாம்மா என் காதலி, மிஸ் மாலினி (Miss Malini 1947 after the War) , மானஸசம்ரஷணம், பர்மா ராணி போன்ற படங்கள் வந்தது. இதில் பர்மா ராணிதான் அண்மையில் டி.வி.டியாக வெளியாகி அந்தக் காலக்கட்ட சினிமாவுக்கான ஒரே உதாரணாமத் திகழ்கிறது. மற்ற படங்களை முழவதுமாக தொலைத்துவிட்டோம். காணாமல்போனதில் இன்னுமொரு முக்கிய படம் டி.ஆர் சுந்தரத்தின் மாடர்ன் சினிமா எடுத்த திவான் பகதூர் ( Incorrect – Diwan Bhagadur is available as VCD)

எனச் சொல்லும் சுகீத் சுதந்திரத்துக்கு பிறகான தமிழ் சினிமாவின் முகம் எப்படி மாறியது அந்தப் படங்களில் மிஸ்ஸான படங்கள் பற்றி பேசினார்.…

After the War, one of the most important films was Miss Malini. It was a story written by R.K.Narayanan and Produced by Gemini Studios. This is the film that shows the first glimpse of legendary actor Gemini Ganesan. It is also the first film that showed a cartoon strip based on real actors. In 2011, P.K.Nair gave an interview to a film magazine and he said that along with a few other Gemini film Production films, he brought “Miss Malini’ also to the vaults. Unfortunately, there is no record of this film in the Archives today. Nobody knows where that print went.

50 லிருந்து 70 வரை எம்.ஜி.ஆர், சிவாஜி காலம்.

இந்தக் காலக்கட்டத்தில் சினிமா தொழிலாளர்கள் பல துறைகளில் ஒன்றிணைந்தார்கள். இதனால் ஊதியப் பிரச்சனை, யூனியன் அமைப்பது, மற்றும் தொழிலாளர் பிரச்சனைகள் பூதாகரமாகியது. இந்தக் கட்டத்தில் சமூகத்தில் வேலையில்லா பிரச்சனை, குடும்ப பிரச்சனைகள், உலக சரித்திரம் எல்லாம் தமிழ்நாட்டைச் சூறாவளியாக புரட்டிப்போட்டது.

The 50’s and 60’s are best remembered for Cinema influenced by Dravidian Politics and the phenomenal rise of Sivaji and M.G.R. Most of these films were either dramatic pot boilers or historical re-interpretations, and most of them were filled with long flowery dialogues which originated from the early 1940’s. In contrast to these kind of films, there were also a small number of art films and off-beat cinema, which were mostly influenced by Poverty, Unemployment and Leftist idealogies.

இதன் எதிரொளியாக இடதுசாரிப் படங்கள், கலைப் படங்கள், வித்தியாசமான கதைக்களம் கொண்ட படங்கள் எட்டிப்பார்க்க ஆரம்பித்தன.

இதில் நிமாய் கோஷ் என்ற வங்காளி முக்கியப் பாத்திரம் வகித்தார். அவருடன் எம்.பி.சீனிவாசன் என்ற நம்மூர் இசையமைப்பாளரும் இன்னும் சிலரும் சேர்ந்தனர். நிமாய் கோஷ் 60களில் (1959) படம் பிடித்த பாதை தெரியுது பார் என்ற தமிழ் படம் முழுவதுமாக நம்மிடையே இல்லை. அதேபோல ஜெயகாந்தனும் இந்தக் காலக்கட்டத்தில் சினிமா துறையில் காலடி எடுத்துவைத்தார். அவர் எடுத்த உன்னைப்போல ஒருவன் படத்தில் பாட்டு இல்லைடான்ஸ் இல்லை…. நடனம் இல்லை. அடுத்து அவர் எடுத்த யாருக்காக அழுதான். இந்த இரண்டு படங்களும் காப்பகத்தில் இருந்தாலும் மக்கள் கையில் கிடைப்பதாக இல்லை. (Unnai Pol Oruvan print which was preserved in Film Archives is in decomposed state today. Not usable. Yaarukaga Azhuthan is available at Film Archives).

சில தனிநபர்கள் பழைய காப்பிகளை வைத்திருக்கக்கூடும். ஆனால் காப்பகம் அந்த படங்களை டிஜிட்டல் மயமாக்கி மக்கள் கையில் கிடைக்கச் செய்யவேண்டும் எனச் சொல்ல பாதை தெரியுது பார் போன்ற வெற்றிகரமில்லாத அல்லது புதுமுயற்சி படங்கள்தான் காணாமல் போன லிஸ்டில் இடம்பிடிக்கின்றனவா என்றோம்
அதில் 90 சதவீதம் உண்மை உண்டு. ஆனாலும் வெற்றி பெற்ற படங்களில் சிலதையும் நாம் தொலைத்திருக்கிறோம். உதாரணமாக பேபி சரோஜா 1937ல் நடித்த பால்யோகினி என்ற ஹிட்டான படம் முழுவதுமாக மறைந்துபோனது. எம்.ஆர்.ராதா நடித்து பிரபலமான ரத்தக்கண்ணீர் படத்தின் முன்னோடியும் அதே கதையம்சமும்கொண்ட டம்பாச்சாரி படமும் ஹிட்டானதுதான். இதுவும் கிடைப்பதில்லை எனச் சொல்லும் சுகீத் 70களுக்குப் பிறகான தமிழ் சினிமாவின் நிலையை எடுத்துரைத்தார்
க்குப் பிறகு என்.எஃப்.டி.சி (F.F.C at that time)எனும் மத்திய அரசின் திரைப்பட வளர்ச்சிக் கழகம் பல தமிழ் படங்களை தயாரித்தது. இதில் திக்கற்ற பார்வதி, தாகம், சூறாவளி, சாசனம், .பி.கோ 215, ஜமீலா, இனிய உதயம் போன்ற படங்கள் காப்பகத்தில் எந்த நிலையில் உள்ளன என்று தெரியாது. (N.F.A.I && N.F.D.C are two different bodies.)

A few years ago, N.F.D.C started a program called ‘Cinemas of India’ Program to restore, digitize and disseminate films to the public, under its collection.

ஆனால் அது எடுத்த மறுபக்கம், அதிகாரம் 79, ஜமீலா, சாசனம் போன்ற படங்களை டிவிடியாக்களாக வெளியிட்டிருக்கிறார்கள்.

The remaining films financed by N.F.D.C are not yet available.

ஆகவே டிவிடியாகவோ அல்லது பார்க்ககூடிய விதத்தில் இல்லாத மேற்சொன்ன படங்களையும் நாம் தொலைந்தப் படங்களாகவே பார்க்கவேண்டும். அதேபோல க்ரவுண்ட் ஃபண்டிங் மூலம் எடுக்கப்பட்ட குடிசை போன்ற படம் காப்பகத்தில் இருந்தாலும் அது மக்கள் கையில் புழங்காமல் இருக்கிறது. எனச் சொல்லும் சுகீத் படங்களை பாதுகாப்பதில் என்ன செய்யவேண்டும் என்றும் பேசினார்….
ஒரு திரைப்படத்துக்கு இந்திய காப்பிரைட் சட்டப்படி 60 ஆண்டுகாலம்தான் அதன் உரிமை தயாரிப்பாளரிடம் இருக்கும். அதன்பிறகு அது தேசிய சொத்தாக ஆகிவிடும். அப்படிப்பட்ட படங்களை ஆவணகாப்பகங்கள் பாதுகாப்பதில் மும்முரம் காண்பிக்கவேண்டும். அதேபோல ஒரு நல்ல திரைப்படம் ஆனால் வணிகரீதியாக வெற்றியடையாத படங்களையும் ஆவண காப்பகங்கள் பாதுகாக்கவேண்டும். ஒரு படம் வணிகரீதியாக வெற்றியடையாவிட்டால் அதன் எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாக இருக்கும். அந்தவேளைகளில் அந்த திரைப்படத்தின் உரிமையாளர்கள் அந்தப் படத்தை அலட்சியம் செய்வார்கள். இப்படித்தான் தமிழ் படங்களில் பல காணாமல்போனது. கேரளா, ஆந்திரா போன்ற மாநிலங்கள் எல்லாம் சொந்தமாக திரைப்பட ஆவணகாப்பகங்களை வைத்துக்கொள்ள மத்திய அரசிடம், மாநில அரசாங்கங்களிடமும் கேட்டுக்கொண்டி இருக்கிறது. இங்கேயும் சில சினிமா பிரபலங்கள் அவ்வப்போது கோரிக்கை வைத்தாலும் அதை உரத்துக் கேட்கும் குரல்கள் மிக குறைவாகத்தான் இருக்கிறது. நவீன சினிமாவைப் பொறுத்தளவில் 95 சதவீதம் டிஜிட்டல் மையத்தால் கிடைக்கூடியதாக இருக்கிறது. ஆனால் பழைய படங்களைப் பாதுகாப்பதில் அரசுகள் ஆர்வமும் பணமும் செலவழிக்கவேண்டும். அண்மைய படங்களில்கூட ஜமீலா போன்ற படங்கள் அண்மையில்தான் கிடைக்கூடியதாக இருக்கிறது. ஆகவே மற்ற மாநிலங்களைவிட தமிழ்நாடு திரைப்படத்தால் எத்தனையோ சாதித்துள்ளது. இன்று டிஜிட்டல் மயமாகும் திரைத்துறைக்கு ஈடாக பழைய புதியப் படங்களை பாதுகாப்பதில் அரசுகள் முன்வரவேண்டும் என்று முடித்துக்கொண்டார். [ The focus has always been on preservation. But now we must focus on the second aspect – ‘Access’. Digitization and the Internet has opened up possibilities for ease of public access && affordability. Films whose copyright has expired is public property , should be published as DVDs and published online. What is the use of typing Google, oldest surviving Thamizh film, if it is locked up in some corner in Pune, and people can’t see it over the Internet today? Maybe, if people know that Anirudh Ravichander;s great grandfather made that film, then there may be demand to release it, else it will die a painful death.]

  1. Film can be seen at
  2. We will get hundreds of opportunities to celebrate Sivaji, M.G.R or Gemini Ganesan’s legacies or their successors, as their heirs are successful either financially, or in cinema or in the political field. But if we don’t celebrate the 100th year of Thamizh cinema today and remember icons like P.K.Raja Sandow, Swamikannu Vincent, R.Nataraja Mudaliar, Raghupathi Prakash, A.Narayanan, T.R.Rajakumari, Baby Saroja, M.K.Thyagaraja Bhagavathar, etc, there won’t be another opportunity again, as their heirs are either in poverty or have vanished away from the public eye.

Hindi imposition in Thamizh Nadu (Madras Presidency) , in the Silent film era.

Image link – The title of the post is clearly a misnomer in the context of the article below. None the less there is a contextual analysis to this issue which continues to simmer even today. The Dravidian parties have been long associated with the opposition of Hindi imposition, in defence of Thamizh Nationalism. The other logical argument presented by those which oppose the imposition of Hindi is that there is no need for such a policy as English already serves this purpose. This spirit survives to this day and Thamizh Nadu spear heads this school of thought to all other states which wish to preserve their own identities thereby ensuring a healthy ‘divergent’ democracy, which represents a multitude of people united by language, creed or culture. Today I was going through the ICC 1928 records when I found this gem. It is a-political but the context clearly suggests that there is no need for a ‘lingua franca’ in India, as long as there is English. To all those who still insist on Hindi imposition in India, this is the clearest most non-political, fair and unbiased answer that you can get.

The Aaron Swartz Legacy and its relevance to Film Research in India !!!

During a few conversations that i had had with Theodore Baskaran, Baskaran stressed on the importance of us to find the date on which KeechakaVatham, the first Thamizh film was released. We know that the year is 1916, but we have no idea of the date of the film’s release. This is a tough task and can be brought out only if we have ‘access’ to primary records, possibly print magazines and news paper clippings, and hope that the ones which have survived, make a reference to this film.


R.Nataraja Mudaliar who made Keechaka Vadham, the first Silent Thamizh film in 1916.

The trouble however, is that most of the surviving records are not easy to access. Most of them are not digitized yet – either, due to lack of funds, initiative, or of extreme physical fragility. In some cases, digitized records can only be accessed physically at specific locations, or thirdly, access is being ‘denied’ or ‘allowed’ based on monetary walls, which guard the entrance to ‘access’. So, in all the above cases, neither is the power of the ‘Internet’ nor of the ‘Public Domain’, coming into play, thereby clearly denying a ‘level playing field’ for information access.

I have made use of what is available of the Indian Express Archives ( hosted on Google Newspapers/ M.V.Surender curated collection)  && The Singapore News Paper Online Archives, to a large extent in both the Pammal Sambandha Mudaliar book and the Documentary film. Unfortunately, the Indian Express Archives does not go further backward than the 1930’s, and barring a few scattered records, here and there, we have no streamlined continuous material published in India, of the 1910’s and 1920’s, available in the online space.

So, in this context, a simple Google Search will inform us that the ‘Times of India’ Archives beginning from 1838 – 2001 is available online, through some licensing agencies. While a substantial portion of this time line continues to be in-copyright, a large portion of this Archive is already a part of the public domain. Unlike the Indian Express Archives, the TOI Archives can be accessed through an agency called Pro-Quest which seems to be licensing NewsPaper Archives, to a host of universities.

Sensing the potential that some primary information related to Keechaka vatham and the Silent Thamizh Cinemas may be available in this database, i contacted this organization to only return disappointed. The Snapshot of what happened is pretty much self explanatory.


My request was turned down, on the count that the database was not to be given to individuals, but only to students from Universities. That hardly counts as an excuse for ‘denying access’, but the obvious logic here is that, in most cases, individuals can never afford the 25,000$ to purchase this Database. Even the 4000$ – institutional pricing based on researcher head count is exhorbitant, in any case.

So, sadly, no individual who is interested in searching for new information around the Silent film era, or of any interesting topic in this period will have access to this data. So, any individual who even wishes to look for new information about the Silent film era, will only have to go to existing published sources, and rehash what has been written in the past , thereby hashing and rehashing what is been said already. So, people will be forced to a situation, where they will have to indulge and plaigiarise and rephrase material from a bunch of existing sources, rather than start fresh from primary records. More so, these entry costs will totally repell individuals who work to create and distribute knowledge, without any commercial interests.

The moot question here in this case is – A substantial subset of information in this database, is ‘out-of-copyright’ and clearly belongs to the public. The organization involved in the denial process is not a traditional business organization, but a News Paper, which ironically should represent the pillar of democracy, and uphold the principles of human right, over commercial business interests. Sadly, that does not seem to be the case here. ( I have sent this tweet to the newspaper’s handle as well. I hope that they respond and prove me wrong. 😀)

Like most of us, who flip through news channels and social media and forget names and events within a couple of days, I too have heard the name ‘Aaron Swartz’ once, a few years ago, when he committed suicide. At that point in time, my focal thoughts were entirely on ‘Media Piracy’. But over a period of time, one learns to understand that several of these topics, are all inter related at various levels and form complex interlockings within a larger ecosystem of ‘Access to Information’.

Today, I happened to see ‘The Internet’s own Boy‘, a documentary film based on Aaron Swartz’s life. Never did i know that he like Nostradamus, would foresee the challenges, that individuals like us, in India, who desire ‘free access to knowledge’ for research purposes.

Apart from being a face associated with RSS feeds and the social media discussion platform Reddit, Swartz was largely influential in raising a public awareness movement which was strongly instrumental in ensuring that the S.O.P.A bill was not passed in the U.S.A. While unlike the U.S.A and Europe, where people took to the streets to fight this bill, and that there was not much of an impact in India to be honest, it is obvious that the structure of the Internet would be much different for all of us, had it passed.  Years later, activitists like Nikhil Pahwa, would be in the fore front leading the fight for Net Neutrality, in India, which was won by the public.

Sadly after playing such important roles in preserving the Internet’s democratic structure, Aaron Swartz took his own life. It is unfortunate that he had to commit suicide, but his spirit lives on through individuals / organizations like Internet Archive, Wikipedia, Mozilla and Creative Commons etc. So, some day, let us hope that such newspapers too like these organizations, truly recognize the spirit of the ‘Public Domain’ and the Commons, and make such ‘public domain’ information accessible to us for free, and not just for a few coins.


In the true spirit of the power of the Internet and the fairness of the Public Domain, each day, more and more public domain material gets digitized and is turning up on the Internet, for free access, to the general public. The British Library has been involved in partnering with Archival Institutions and is digitizing material and is providing them for public access through their ‘Endangered Archives‘ program. This promises a great future for all of us.

Incidentally, Aaron Swartz passed away five years ago, and that i had to see this film today, is possibbly more than a co-incidence. It is possible that it is a reminder through some subconscious karma that reminds us to truly uphold the spirit of the Internet – Open Access to Information and Knowledge. Aaron Swartz – Rest in Peace!!!

Will films made in the present, be accessible in the future?

For a long period of time, one of the issues that has seriously boggled my mind is, ‘Why is it that vintage films which were made in the past and have been preserved, continue to be inaccessible today?’. So, I had consciously incorporated this portion of discussion into the pre-final( Chapter 8) and final (Conclusion/Chapter 9) chapters of THE MISSING FILM REELS OF THAMIZH CINEMA to give a contemporary perspective of the problem.

Yesterday, I was having a discussion with a newly introduced journalist friend over phone, when he asked me if films like ‘Aruvi’ ( yes, he said that name) will be available, say ‘ten’ or ‘twenty’ years from now.

It is then that a stark realization has dawned on me, and ironically, it is the reverse of the issue that i have focussed on. From asking, ‘Why is it that vintage films made in the past and preserved, continue to be inaccessible today?‘, my mind evolves to seek another question – ‘Will films made in the present and are ‘accessible‘ today, be ‘preserved‘ for the morrow?’.

Case 1 : The story travels ten years ago in time. Circa 2006-07. Moser Baer has launched itself head strong and is churning out millions of en-masse published CD’s and DVD’s at rock bottom prices, in an attempt to dominate the Home Video Market, and to knock ‘Piracy’ off the perch. While the attempt is a temporary tactical victory, the strategy fails in the long-run. The effect would be, a rapid undermination of Home Video prices, that would never see an upward trend again.


One such movie published by Moser Baer during this period was the film ‘En Manaivi’, which was directed by Sunder Rao Nadkarni in the year 1942. Thousands of prints of this movie was published by Moser Baer. Gradually, over a period of time, Moser Baer moved out of the market, and soon, the concept of DVD’s themselves died a slow death.

Some time in the year 2011, a user has uploaded this film on a popular website, in parts. Possibly as a classical Anti-Piracy Manoevre, Portions of these parts have been removed from the website. Rather than take down all the parts of the film, taking down portions of them, would result in users not being able to go-further and see the entire content of the illegally-uploaded film. That’s the idea.








En-Manaivi – Jan 1942, Indian Express Archives.









In this case, the remaining uploaded portions of this film continue to exist, however. ( If indeed the portions of the film were removed as per Anti-Piracy objections, that itself is an infringement, since the film ‘En Manaivi’ in the year 2011, was clearly in the Public Domain.)

For the past few years, I have been strongly looking for this film. But by then, Moser Baer had long vanished from the market. It appears that this movie was never published in DVD again. To my best knowledge, it isn’t there online, anywhere too. Sadly, the full film, continues to elude me, to this day.

But the film definitely exists in hundreds of homes. Atleast a few of the people who purchased this film a decade ago, would be having the film. But at some point in time, as ‘physical objects’ lose value, and people moving away from DVD drives, these disks will find its way into the dustbin, and be lost for ever.

Case 2 –

In the previous case, finding a copy of a legal DVD may be tough, but not impossible. The fact that the object (DVD) is ‘physical’ in nature, immensely plays a part, here. Even if people have seen the film, ‘once’ or ‘twice’ but not using it, it means that the film, still exists.

In the last few years, Internet Bandwidth speeds have increased exponentially in India. The 4G data disruption caused by Jio over the last year too has had a positive effect. People who consume data through streaming, no longer have the need to download content, as speeds in most cases, are good enough for the ‘real time’ streaming experience. Again, the concept of ‘legal access’ in this case has evolved from brands like ‘Moser Baer, Modern Cinema, Tic Tac, Seventymm’ (physical DVDs) to options like ‘YouTube, Netflix, Amazon Prime’ (virtual/streaming) etc. The concept of ‘download’ is slowly turning ‘non existent’ either due to the additional hassle of ‘downloading’ or for a fact that services like ‘Netflix’ && ‘Amazon Prime’ simply don’t offer un-encrypted downloads, at all.


Will ‘Joker’ be available, 10-20 years from now?

So, anyone can see a film like ‘Theeran Adigaram Ondru’ on Amazon Prime now, but say ‘five’ or ‘ten’ years from now, if we have moved on to a newer form of technology where the concept of binge watches isn’t adding enough dopamine to us, we could well lose these films. Off course, ‘Theeran’ due to its success may have a relatively longer life, but smaller-lesser known films, may just be lost. Even piracy, although ‘illegal’ but which fuels a large amount of user ‘access’ today, will fail in the future, as there will be no ‘seeders’ to keep Torrents Active.

So, while we have failed to save over 80 – 90% of films made in the Analog Era, we might just be repeating the mistakes of the past, yet again, in the Digital Era, as well.

Atleast now, we need a ‘Centralized, Digital Archive’ to store every film, that is being made today, and this library should serve as a reference point for anyone in the future, to access any film of the past, and this Archive must ensure install ‘backward compatible – playback technology’ periodically, at any point into the future.